Post by Stephanie Goossens

Voor iedereen die ergens in gelooft. Die iets bouwt wat nog niet in een hokje past. Die voelt: dit is nodig. En die ondertussen wacht. Op subsidie. Op een besluit. Op iemand die niet alleen vraagt naar bewijs, maar ook durft te zien wat er al gebeurt. Want tussen een pilot die werkt en financiering die volgt, zit soms een niemandsland. En in dat niemandsland moet je ook gewoon leven. Sinds vorig jaar ben ik alleenstaande moeder van drie kinderen. Nog zonder nieuw thuis. En ondertussen bleef Connecting Families hard doorgroeien. Na drie pilots wachtten we op meerjarige subsidie. Ik bleef geloven. Maar geloven betaalt geen huur. Moed vult geen broodtrommels. Lef haalt je kinderen niet van school. Via de Social Impact Hub van Driessen Foundation, waar ik op kantoor werkte, ontstond toen de grap: “Kun je anders niet vier maanden, twee dagen per week, bij ons in dienst komen?” Na dertien jaar ondernemerschap weer in loondienst? Ik moest lachen. En toch voelde ik: misschien is dit precies wat nodig is. Dus ik deed het. Niet voor de rust. Want rustig werd het niet. Connecting Families liep door. De subsidieaanvraag liep door. Het gezinsleven liep door. Mijn leven liep door. En ik werd projectmanager bij Sterk aan het Werk, voor alleenstaande moeders in de bijstand die weer hun plek op de arbeidsmarkt vinden. Vrouwen die niet langs de zijlijn staan omdat ze geen talent hebben, maar omdat de arbeidsmarkt vaak doet alsof hun werkelijkheid niet bestaat. Dat Sterk aan het Werk in die periode genomineerd werd voor een Appeltje van Oranje, voelde als een prachtige erkenning. Maar mijn grootste les zat ergens anders. Soms heb je geen oplossing nodig. Maar mensen die naast je gaan staan. Niet: “hou vol.” Maar: “we dragen even mee.” Dat vond ik bij Sterk aan het Werk - Driessen Foundation. Bij Bianca van Lieshout, Paulien Thissen, Nora L., Mara Driessen, Linda Bruystens, Fleur Loonen en Gaezely Alulod. Jullie boden bedding. Een plek waar kracht niet betekende dat ik alles alleen moest kunnen. Waar steun geen zwakte was. Waar bouwen aan impact niet betekende dat ik mezelf moest vergeten. Misschien vraagt deze tijd niet om nóg meer mensen die zichzelf voorbijlopen voor een betere wereld. Maar om organisaties die begrijpen dat juist veranderaars soms gedragen moeten worden. Omdat zij vaak iets zien waar de rest nog niet wakker voor is. De meerjarige subsidie voor Connecting Families is sinds april rond. En de samenwerking met Driessen stopt hier niet. Gelukkig niet. Want wat begon als een grap, werd een les die ik niet meer vergeet: je kunt niet bouwen aan gemeenschap als niemand de bouwer helpt dragen. Voor iedereen die ergens in gelooft: Blijf bouwen. Niet omdat het makkelijk is. Niet omdat alles zeker is. Maar omdat sommige dingen te belangrijk zijn om te laten wachten op een systeem dat nog niet zover is. En schaam je niet als iemand onderweg even meedraagt. Dat is geen zwakte. Dat is precies waar gemeenschap begint.