Post by Şahin Çiftçi

İran; zamanın sesini kısmadığı, geçmişin bugüne fısıldadığı bir diyar. Taşlarında tarih, sokaklarında hikâye, insanında derin bir sükûnet var. Her adımda bir medeniyetin gölgesi düşüyor yoluma; kubbeler susarak anlatıyor, çarşılar kalabalık içinde yalnızlığı öğretiyor. İran, bakıldıkça görülen değil; durdukça anlaşılan, hissedildikçe derinleşen bir ülke. Son olarak Şehriyar’ın mısrasıyla sözlerimi bitiriyorum: ‘Amadi janam be ghorbanat, vali hala chera…’ (Geldin, canım sana feda — ama niçin şimdi, zamanı geçmişken?) ایران زمانش را خاموش نمی‌کند و گذشته برای امروز زمزمه می‌کند تاریخ در سنگ‌هایش نقش بسته، داستان‌ها در خیابان‌هایش تنیده شده و آرامشی عمیق در مردمش وجود دارد در هر قدم سایه‌ی یک تمدن بر مسیرم می‌افتد، گنبدها به سکوت سخن می‌گویند، بازارها در میان جمعیت تنهایی را می‌آموزند ایران تنها مکانی برای دیدن نیست، بلکه مکانی برای فهمیدن و حس کردن است، با هر لحظه عمیق‌تر می‌شود و در پایان با مِصرع شهریار سخنانم را به پایان می‌رسانم آمدی جانم به قربانت، ولی حالا چرا Iran does not let time silence its voice and the past whispers to the present. History is engraved in its stones, stories are woven into its streets, and a deep serenity exists in its people. At every step, the shadow of a civilization falls upon my path; domes speak in silence, bazaars teach solitude amid the crowd. Iran is not merely a place to be seen, but a place to be understood and felt, deepening with every moment. Finally, I conclude my words with Shahriar’s verse: Amadi janam be ghorbanat, vali hala chera (You came, my life is yours — but why now, when the time has passed). #İran #ایران #Iran #Tahran #تهران #Tehran #İsfahan #اصفهان #Isfahan #Tebriz #تبریز #Tabriz