Post by Rik Vera

Een bekentenis. Zij die erbij waren, weten dat. Vannacht won België een wedstrijd die eigenlijk al verloren was Niet dankzij een perfect plan, een strak draaiboek, maar doordat de complete chaos van een leider die de ene onbegrijpelijke beslissing na de andere nam, plots begon te werken. Spelers op vreemde posities, wissels waar niemand iets van snapte, risico's die zelfs de commentatoren niet meer konden volgen. En toen gebeurde iets eigenaardigs. Alsof het voetbal zelf besloot mee te doen. Alsof geluk dacht: kom, ik spring ook maar eens op die trein. Ineens hoorde je overal dezelfde vraag: is die Rudy nu compleet gek of is hij een genie? Ik keek er met veel plezier naar. En pas deze ochtend viel mijn frank. Ik was ooit de Rudy van de tapijttegelindustrie. Ik kwam toe als het schip al lek was en onherroepelijk zou zinken. Om iets te doen, nam ik voortdurend beslissingen waarvan iedereen dacht dat ik mijn verstand verloren had. De ene vreemde keuze na de andere. Producten die niemand verwachtte. Markten waar we volgens de spreadsheets niets te zoeken hadden. Klanten die de concurrentie onmogelijk vond. Verkopers en verkoopleiders zonder ervaring. Productontwikkelaars die ook aan marketing gingen doen. Een hoofd binnendienst die de planning erbij nam.... Het was complete chaos met concurrenten die er niets van begrepen. Eigen medewerkers trouwens ook niet. De aandeelhouders evenmin. Er zijn vergaderingen geweest waar mensen letterlijk vechtend over de vloer rolden omdat niemand nog snapte waar ik in godsnaam naartoe wilde en hoe dat ooit kon werken. En toch gebeurde hetzelfde als deze nacht. Op een bepaald moment ontstaat er iets vreemds. Chaos wordt geen gebrek aan richting meer, maar een bron van onverwachte mogelijkheden. Mensen beginnen dingen te zien die in een perfect georkestreerd systeem nooit zouden zijn ontstaan. Mensen blijken ineens veel meer te kunnen en te durven dan ze zelf ooit hadden gedacht. De stille krachten staan onverwacht recht. Nieuwkomers nemen zonder schroom verantwoordelijkheid. De traditionele sterkhouders beseffen dat ze niet langer alles alleen moeten dragen en maken plaats voor anderen of worden opzij gewerkt. Of er uit. Terwijl jouw eigen organisatie steeds meer energie krijgt, slaat aan de overkant de twijfel toe. De concurrent, die dacht precies te weten hoe jij speelde, raakt de kluts kwijt, begint te panikeren en maakt net daardoor de ene fout na de andere. Het momentum kantelt. En dan lijkt ook het geluk plots jouw richting uit te waaien. Niet omdat geluk een strategie is, maar omdat je door al die onverwachte bewegingen zoveel nieuwe mogelijkheden creëert dat sommige ervan onvermijdelijk raak zijn. We hebben tussen 2004 en 2009 niets minder dan een mirakel neergezet. Die dunne lijn tussen waanzin en visie. Achteraf noemt iedereen het genialiteit. Terwijl het onderweg vooral voelde alsof iedereen dacht dat je compleet gek geworden was. Dat laatste hadden ze misschien zelfs niet helemaal verkeerd.