Post by Parisa Aghajanzadeh

همه‌ی موجودات این سیاره برای بقا می‌جنگند. از کوچک‌ترین جاندار تا بزرگ‌ترینشان، همه تلاش می‌کنند زنده بمانند. اما بین همه‌ی این موجودات، ما انسان‌ها گاهی بی‌رحم‌ترینیم. اقیانوس‌ها را آلوده می‌کنیم، جنگل‌ها را از بین می‌بریم و گونه‌های دیگر را به مرز انقراض می‌کشانیم؛ فقط برای اینکه زندگی خودمان کمی راحت‌تر شود. اما چیزی که همیشه ذهنم را درگیر کرده، رفتار ما با خودِ انسان‌هاست. چرا انسانی که برای زنده ماندن با تمام وجود می‌جنگد، به همنوعش یک فرصت نمی‌دهد؟ شاید آن کودکی که امروز تا کمر در میان زباله‌ها خم شده، همان کسی باشد که می‌توانست روزی راهی برای حل بحران آب پیدا کند. شاید آن دختری که از تحصیل محروم می‌شود، همان کسی باشد که می‌توانست برای نجات زمین کاری بزرگ انجام دهد. ما هیچ‌وقت نمی‌فهمیم چند دانشمند، چند هنرمند و چند انسانِ شگفت‌انگیز، فقط به این دلیل که فرصتی به آن‌ها داده نشد، هرگز شکوفا نشدند؛ و این شاید غم‌انگیزترین فقر دنیاست. باور دارم برای قهرمان بودن لازم نیست شنل بپوشی یا قدرتی فراطبیعی داشته باشی. گاهی یک قدم کوچک، یک ایده، یک جمله‌ی امیدوارکننده یا یک تلاش صادقانه می‌تواند شروع یک تغییر بزرگ باشد. نوری که از دلِ دانستن به وجود می‌آید، چیزی خاموش را در درون انسان بیدار می‌کند؛ نیرویی که می‌تواند از یک کبوتر، سیمرغ بسازد. دانستن، آدم را توانمندتر و ارزشمندتر می‌کند و به او قدرت می‌دهد که جهان خودش و شاید جهان دیگران را زیباتر کند؛ البته اگر این قدرت در مسیر درستی به کار گرفته شود. شاید قهرمان واقعی کسی باشد که چراغ کوچکی روشن می‌کند؛ چراغی که به انسانی دیگر جرأت می‌دهد به خودش، به رؤیاهایش و به توانایی دگرگون کردن جهان ایمان بیاورد. #Science #Education #Sustainability #EqualOpportunity #WomenInScience #ScienceForSociety #FutureGeneration #Innovation #HumanPotential #ChangeTheWorld