Post by Nathalie Vallet

Ik volg met veel interesse het hele debat rond de Rode Duivels en de beeldvorming rond Garcia. Niet als voetbalkenner, maar wel vanuit mijn vakgebied dat zich ook focust op strategische scharniermomenten in veranderende organisaties en de rol van het topmanagement. Erg verfrissend om eens naar sportorganisaties te kijken, maar tegelijk zeer onthutsend en onbegrijpelijk voor mij.Zo mag je bijvoorbeeld de brede contextualisering van een zeer pittige generatie transitie bij een evaluatie niet negeren.Garcia moest immers vrij snel een beloftevolle ploeg klaarstomen vanuit een onvermijdelijk wegdijnende gouden generatie én met een debacle van een voorafgaande bondscoachwissel die meer kwaad dan goed heeft gedaan. En Garcia heeft bij deze generatie transitie een in mijn vakgebied juiste leiderschapstijl gebruikt, namelijk die van een transformationele leider... en dat deed en doet hij ook prima !Hij combineerde respectvolle kansen voor een minder goed in hun vel zittende of snel geblesseerde eerdere generatie mét vertrouwengevende kansen voor  (zoveel mogelijk) nieuw bloed in de arena of het veld.Hij betrok de spelers, inclusief de bankzitters, actief en direct bij de transitie wat cruciaal is voor de mentale en psychische veerkracht waarmee spelers zichzelf tot eenieders verbazing zelfs kunnen overtreffen ( vb De match tegen het sterke Senegal en de USA). Dat is geen zuivere kwestie van "geluk", dat is doordacht en professioneel handelen.Garcia observeerde en registreerde bovendien nauwgezet  én persoonlijk de ontwikkelingen van het spel,  iets wat sommigen bestempelden als "merkwaardig" en  zelfs  al lachend " gekribbel op papiertjes". Dat getuigt evenwel van een geconcentreerd engagement van Garcia. Prima.Garcia probeerde ook nieuwe en ongebruikelijke combinaties uit om te zien wat zijn transitieteam reeds wel of nog niet kon. Risicovol maar moedig en noodzakelijk gedrag, zo eenvoudig is dat volgens mijn vakgebied.En last but not least: de rode duivels raakten tot  in de kwartfinales. Mission accomplished.Gelukkig zie ik doorheen al die bagger ook lichtpuntjes. Zo las ik bijvoorbeeld dat  Boskamp stelt:  een keeper die gaat zitten en wenend van het veld gaat geeft duidelijk aan dat hij niet verder kan. En Lammers had de beste kaarten als reservekeeper op basis van een uitstekend afgelopen seizoen om in te vallen. Dan is de beslissing van Garcia geen flater maar de enige mogelijke keuze die zich op dat moment van enkele luttele seconden stelde. Lammers bleek trouwens ook dé geschikte man te zijn voor de nakende penalties. Knappe bedenking Boskamp, kus van de juf en bank vooruit.Maar, waarom blijft dat blind en uitvergrotend gestaar op dat ene moment van enkele luttele seconden in volle "spel"dynamiek zo doorgaan  ? Dat is wat ikzelf het risico op een Shakespeariaanse vadermoord pleeg te noemen bij generatie transformaties.  Het is moeilijk om te aanvaarden door een eens schitterende  ster aan het firmament en zijn/haar aanbiddende supporters, dat jouw rol voorbij is, dat ook jij  minder goede momenten hebt, dat ook jij makkelijk kwetsuren oploopt ... en dus dat je door de "vader" van de ploeg niet gekozen wordt of van het veld wordt gehaald. Een heel begrijpelijke pijn en frustratie, maar die noodzaakt in mijn vakgebied "nazorg", geen bloedvergieten, geen vadermoord....Of hoe binnengluren langs management- en literaire sleutelgaten een verfrissende blik kan werpen op de professionele (top)clubwereld.