Post by Mirjam Amajjar

𝐃𝐞 𝐌𝐨𝐝𝐞𝐫𝐧𝐞 𝐈𝐬𝐨𝐥𝐞𝐞𝐫𝐜𝐞𝐥 Er is een epidemie uitgebroken in de Nederlandse Vinex-wijken. Het heet de ‘mancave’. Overal in het land zie je uitgebluste poldermannen met een blik van pure wanhoop naar de Gamma rijden. Hun missie? Het ombouwen van een vochtige garage of een tochtig tuinhuis tot een zogenaamd 'mannenrijk'. Maar laten we wel wezen: een mancave is geen stoer bolwerk. Het is een vrijwillig gefinancierde isoleercel voor de gecastreerde man. Een fata morgana van vrijheid. Het is de enige plek waar een volwassen vent tienduizend euro uitgeeft om de esthetiek van een tweederangs sportsbar uit 1994 na te bootsen, puur omdat hij in zijn eigen huiskamer niks meer te vertellen heeft. Loop zo’n gemiddelde isoleercel binnen en de armoede vliegt je om de oren. De muren zijn verplicht behangen met een goedkoop steigerhout-behangetje. Er hangt een neonreclame van Heineken, en aan de muur spijkert hij een roestig nummerbord uit Texas. Ooit hing er nog een topless vrouwenkalender van de lokale automaterialenhandel, maar die is inmiddels discreet verwijderd na luid protest van de oudste dochter ('Gadver pap, echt seksistisch'). Het is een sneue poging om 'wild' te lijken, terwijl hij in het hoofdhuis nog trillend vraagt of hij een tweede koekje bij de koffie mag. Zelfs in zijn eigen bunker regeert de gezinscensuur. De troon van deze cel is steevast een doorgezakte, lederen relaxfauteuil waarin hij wegzakt in zijn eigen misère. Hier zit de polderman te schuilen. Hij ontvlucht de havermelk-lattes, het VT Wonen-interieur van zijn vrouw ('alles moet beige!') en de verplichting om een actieve ouder te zijn. Soms, minder vaak dan gepland, spreken de mannen er met elkaar af. Wat volgt is een ritueel dat doet denken aan peuters die voor de tachtigste keer naar een herhaling van Het Zandkasteel kijken. Ze vertellen elkaar verhalen die al tientallen keren zijn verteld. Ze kennen elke clou, elke pauze. Juist daarom is het veilig. Want de verhalen over het heden, het seksloze huwelijk, de dertigjarige hypotheek en de gouden handboeien van hun kantoorbaan zijn simpelweg te confronterend. Op de flatscreen draait non-stop Formule 1. Rondjes kijken naar mannen die nog wél mogen gassen. Het is geen ontspanning, het is palliatieve zorg. Het lachwekkende is dat deze mannen denken dat ze autonoom zijn. Ze beseffen niet dat de mancave een tactische zet is van hun partner. Het is de ultieme kliko voor overtollige testosteron. Zijn vrouw heeft onlangs het licht gezien. Na urenlange, vrijblijvende praatsessies over haar innerlijke leegte, heeft ze zich gestort op een niet-gecertificeerde coachingsopleiding. Haar einddoel? Een eigen praktijk voor holistische transformatie... exact in zijn sneue twaalf vierkante meter. Binnenkort ruikt je mancave naar lavendelolie, wordt de koelkast vervangen door een altaar met kristallen en ben jij weer de man die toestemming vraagt om een biertje open te trekken. Welkom bij je transformatiesessie, Henk.