Post by Merel van Vroonhoven

Geconcentreerde blikken, een paar tongen tussen stevig geperste lippen. Potloden krassen over papier, een gum piept. Ik kijk over schouders mee. ‘Goed zo, Bradley. Mooi, Tom. Mya, lukt het?’ Mya is het enige meisje in mijn klas, roze is haar lievelingskleur. Etui, waterfles, kleren, schoenen, zelfs de glitters in haar prachtige kroeshaar: roze. Het tekenvel van Mya is leeg. Tranen druppen op het papier. ‘Ik wil geen tekening maken van mezelf’, fluistert ze. ‘Ik haat bruin. Bruin is een poepkleur. Ik wil roze zijn.’ Jaren geleden, maar het voorval grijpt me nog altijd aan. Hoe voelt dat voor een kind, om je te schamen voor de kleur van je huid? Het idee minder waard te zijn en daar misschien zelfs in te berusten, puur omdat je er anders uitziet dan de kinderen in je klas of de prinsessen in je prentenboeken? Hoe voelt dat voor een moeder, voor een mens? Als witte vrouw van Nederlandse afkomst met een witte man en witte kinderen, kan ik me dat, ben ik bang, nooit echt voorstellen. Net zomin als hoe het is als jij steeds de enige bent die eruit gepikt wordt om je treinkaartje te laten zien. Of als je tijdens een avondje stappen te horen krijgt dat de club vol is, terwijl witte leeftijdgenoten gewoon mogen doorlopen. Hoe het voelt als je standaard de vraag krijgt: maar, waar kom je écht vandaan? Vandaag is het Ketikoti, de dag waarop de afschaffing van de slavernij wordt herdacht en gevierd. Geen punt, maar een komma, herhaalde premier Rob Jetten de woorden van Mark Rutte uit 2022, toen deze excuses aanbood voor het Nederlandse slavernijverleden dat tot de dag van vandaag doorwerkt. Juist ook daarom is het nodig om meer aandacht te besteden aan ons slavernijverleden en van die komma meer te maken dan een mooi verhaal. Zodat er op een dag geen enkel kind nog hoeft te huilen achter een leeg tekenvel, vanwege de kleur van zijn of haar huid. #ketikoti #1juli