Post by Mehdi Dehghan

وقتی سازمان‌ها فقط استعداد را می‌بینند، اما صاحبِ استعداد را نه... 🖊مهدی دهقان فیلم سینمایی Something the Lord Made ساخته‌ی سال 2004 در ظاهر، روایت یک دستاورد بزرگ پزشکی است؛ اما به باور من، در لایه‌ای عمیق‌تر، درباره پرسشی است که آینده‌ی هر سازمان را رقم می‌زند: ⁉️ آیا رهبر، انسان‌ها را از دریچه‌ی جایگاهشان می‌بیند یا جایگاهشان را از دریچه‌ی ظرفیت انسانی آن‌ها؟ ویوین توماس (Vivien Thomas) مدرک پزشکی نداشت؛ اما بسیاری از نوآوری‌هایی که جان هزاران کودک را نجات داد، بدون نبوغ، پشتکار و مهارت او هرگز ممکن نمی‌شد. با این حال، سال‌ها طول کشید تا نظام حرفه‌ای، او را نه صرفاً به‌عنوان یک «دستیار»، بلکه به‌عنوان یک «همکار علمی» به رسمیت بشناسد. ✳️ یک درس رهبری از این قصه: بزرگ‌ترین مانع شکوفایی استعدادها، کمبود توانایی نیست؛ محدود بودن نگاه رهبران است. بر اساس دیدگاه پیتر دراکر (Peter Drucker) مهم‌ترین وظیفه‌ی مدیر، ساختن نقاط قوت افراد و بی‌اثر کردن ضعف‌های آنان است. شاید بتوان این جمله را چنین بسط داد: رهبران، زمانی نقاط قوت افراد را می‌سازند که پیش از هر چیز، آن‌ها را ببینند. در ادبیات توسعه رهبری، تفاوت مهمی میان عملکرد (Performance) و ظرفیت (Potential) وجود دارد. عملکرد، آن چیزی است که امروز دیده می‌شود؛ اما ظرفیت، آن چیزی است که هنوز فرصت ظهور نیافته است. رهبران معمولی، عملکرد را مدیریت می‌کنند اما رهبران بزرگ، ظرفیت را کشف می‌کنند. شاید مهم‌ترین وظیفه‌ی رهبر، حل مسئله یا تصمیم‌گیری نباشد؛ بلکه خلق شرایطی باشد که استعدادهای پنهان بتوانند آشکار شوند، زیرا سازمان‌ها معمولاً استعداد را از دست نمی‌دهند. آن‌ها ابتدا فرصت دیده‌شدنِ استعداد را از دست می‌دهند. ❓️❓️ اگر امروز «ویوین توماس» در سازمان شما حضور داشته باشد، آیا فرآیندهای ارزیابی و تصمیم‌گیری، او را کشف خواهند کرد... یا سلسله‌مراتب، پیش از شایستگی درباره او قضاوت خواهد کرد؟ #توسعه_رهبران #کانون_ارزیابی #مدیریت_استعداد #جانشین_پروری #ارزیابی_شایستگی #رهبری_سازمانی #LeadershipDevelopment #AssessmentCenter #TalentManagement