Post by Max J. Ferdinandus

Rotterdam moet vaart maken, maar niet blind vooruit Rotterdam heeft een nieuw coalitieakkoord: Vaart maken. Dat klinkt vertrouwd. Deze stad houdt van beweging. De havenkraan. De bouwput. De metro onder de Maas. De tram die net te vroeg vertrekt. De Coolsingel onder bouwlicht. Rotterdam is geen stad voor stilstaand water. Maar juist daarom moeten we scherp blijven. Want vaart maken is mooi. Alleen blijft de vraag: voor wie maken we vaart? De nieuwe coalitie van PRO, D66, VVD, CDA en Volt wil bouwen, vergroenen, handhaven en de economie versterken. Er wordt gesproken over 15.000 woningen tot 2030, extra boa’s, een autoluwer centrum en een aanpak tegen dakloosheid. Dat zijn grote woorden. En eerlijk is eerlijk: Rotterdam heeft grote problemen. De woningnood is geen beleidsdossier. Het is een dagelijks tekort aan lucht. Dakloosheid is geen randverschijnsel, maar een morele thermometer. De haven moet vergroenen, anders wordt economische kracht langzaam oud ijzer. En een stad die alleen maar auto’s faciliteert, vergeet dat bewoners ook willen wandelen, slapen en ademhalen. Toch wringt het. Want dezelfde stad die vooruit wil, wordt voor veel mensen steeds duurder. Betaald parkeren breidt uit. Gemeentelijke lasten stijgen. Gratis ov voor AOW’ers verdwijnt. Dan komt de politiek heel dichtbij. Niet in de raadszaal, maar bij de brievenbus. Bij de oudere die rekent. Bij de huurder die wacht. Bij de kleine ondernemer die al jaren hoort dat het straks beter wordt. Ik woon in Rotterdam-Centrum. Ik zie de stad dagelijks veranderen. Soms prachtig. Soms hard. Bouwhekken, omleidingen, terrassen, scooters, hoogbouw, leegstand, handhaving, toeristen, bewoners die vooral rust willen. Rotterdam is geen spreadsheet. Rotterdam is de Meent op zaterdagavond. De Botersloot in de regen. De Laurenskerk in de verte. De portiekwoning met lekkage. De Markthal vol mensen. De man met zijn boodschappentas. De vrouw die al jaren wacht op een betaalbaar huis. Daarom moet politiek concreet worden. Niet alleen zeggen dat er gebouwd wordt, maar uitleggen voor wie. Niet alleen spreken over vergroening, maar zorgen dat gewone Rotterdammers daarvan profiteren. Niet alleen handhaven, maar ook luisteren. Niet alleen de stad aantrekkelijk maken voor bezoekers en investeerders, maar vooral leefbaar houden voor bewoners. Vaart maken mag geen bestuurlijke rookmachine worden. Rotterdam verdient ambitie. Zeker. Maar ambitie zonder rechtvaardigheid wordt al snel beton met een persbericht erop. Dus ja: vaart maken. Maar met koers. Met uitleg. Met oog voor bewoners. Met sociale nuchterheid. Want een stad is pas sterk als vooruitgang niet over mensen heen rijdt. ⚓🏙️