Post by Marzieh Fathi

An Archetypal Reading of “Fi-Fi Howls from Happiness”; An Inquiry into the Art of Bahman Mohasses Bahman Mohasses (1931–2010)—painter, sculptor, and translator—remains a singular figure in Iranian modern art, often compared to Picasso or Francis Bacon. Born in Rasht and passing away in Rome, Mohasses confronted viewers with narratives of “violence,” “desire,” and “death,” expressed through fragmented bodies and beings on the threshold between human and animal. In this first note of my “Art Analysis” series, I examine one of his most iconic works, “Fi-Fi Howls from Happiness,” through the lens of C.G. Jung’s analytical psychology—an approach that reveals layers of meaning beyond the visual form. Through a grotesque and deformed visual language, Mohasses depicts the inner world of the modern subject, marked by the “Shadow,” existential anxiety, and the tension between consciousness and the unconscious. Here, the artwork becomes a site where archetypes emerge and the psychological condition of modern humanity is made visible. This analysis is part of my ongoing research in Museum Studies, focusing on semiotics and meaning in contemporary Iranian art. As Mohasses often quoted Marino Marini: “Ho costruito, hanno distrutto, e nel mondo è rimasta una triste canzone.” (“I built, they destroyed, and a sad song remained in the world.”) I look forward to hearing your thoughts on Mohasses’ perspective on the body and the subject. #BahmanMohasses #MuseumStudies #Jung #AnalyticalPsychology #Semiotics #ContemporaryArt #IranianArt #ArtAnalysis #Archetype #VisualCulture . . خوانش کهن‌الگویی اثر «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد»؛ جستاری در هنر بهمن محصص بهمن محصص (۱۳۰۹–۱۳۸۹)، نقاش، مجسمه‌ساز و مترجم برجسته، از چهره‌های شاخص هنر مدرن ایران است که بسیاری او را با پیکاسو یا فرانسیس بیکن مقایسه کرده‌اند. او که در رشت متولد و در رم درگذشت، با بدن‌های تکه‌تکه و موجوداتی در مرز انسان و حیوان، روایت‌هایی از «خشونت»، «میل» و «مرگ» را در آثار خود به تصویر کشید. در نخستین یادداشت از مجموعه «تحلیل‌های هنری»، به یکی از آثار مهم او، «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد»، پرداخته‌ام. در این تحلیل، اثر از منظر روان‌شناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ بررسی شده است؛ رویکردی که لایه‌های پنهان معنا را فراتر از فرم آشکار می‌کند. در این خوانش، زبان دفرمه و گروتسک محصص جهان درونی انسان مدرن را بازنمایی می‌کند؛ جهانی که در آن «سایه»، اضطراب وجودی و شکاف میان خودآگاه و ناخودآگاه حضور دارد. اثر نه صرفاً یک تصویر، بلکه بستری برای ظهور کهن‌الگوها و تجربه روانی انسان معاصر است. این تحلیل بخشی از مسیر پژوهشی من در مطالعات موزه و علاقه‌ام به نشانه‌شناسی و تحلیل معنا در هنر معاصر ایران است. همان‌گونه که محصص بارها از مارینو مارینی نقل می‌کرد: “Ho costruito, hanno distrutto, e nel mondo è rimasta una triste canzone.” (ساختم، خراب کردند، و آوازی غمگین در دنیا باقی ماند.) خوشحال می‌شوم نظر شما را درباره نگاه محصص به بدن و سوژه بخوانم. #بهمن_محصص #مطالعات_موزه #روانشناسی_تحلیلی #یونگ #نشانه_شناسی #هنر_معاصر #هنر_ایران #تحلیل_هنری #کهن_الگو