Post by Martin de Witte

Niet-reguliere behandelwijzen roepen bij artsen en andere professionals begrijpelijk vaak terughoudendheid op. Juist daarom vind ik de column van KNMG-voorzitter Jurriaan Penders zo relevant. Hij zegt niet dat artsen hun wetenschappelijke basis moeten loslaten — integendeel. Evidence based medicine blijft het fundament. Maar hij pleit er wel voor om het gesprek open te houden over wat patiënten zoeken, ook wanneer hun zoektocht buiten het reguliere kader reikt. Binnen professionele grenzen kan daar volgens hem ruimte voor zijn: niet-reguliere behandelwijzen zijn bespreekbaar zolang reguliere zorg niet wordt verdrongen, de patiënt niet wordt geschaad en er een regulier gestelde diagnose is. Zijn belangrijkste zin vind ik: “Niet alles hoeft omarmd te worden. Maar bij voorbaat afwijzen is ook geen optie.” De column: https://lnkd.in/evpkCYAX Mijn eigen werk zie ik ook zo: niet als vervanging van medische zorg, diagnostiek of re-integratiebegeleiding, maar als aanvullende interventie wanneer herstel blijft vastlopen en emotionele spanning, angst of oude stress een rol blijft spelen. In mijn praktijk zie ik dat juist daar soms nog beweging mogelijk is, ook wanneer er al veel geprobeerd is. Voor wie nieuwsgierig is naar praktijkervaringen: op deze pagina beschrijven cliënten zelf wat er veranderde na interventies rond stress: https://lnkd.in/eccFZuut Mijn vraag aan professionals rond verzuim en re-integratie is eenvoudig: kunnen we nieuwsgierig blijven naar wat mogelijk nog wél helpt, zonder onze professionele zorgvuldigheid los te laten?