Post by Marjo Vissers

Afgelopen week bezocht ik samen met collega Corinne Tutein Nolthenius Zorgvrijstaat in Rotterdam. Zorgvrijstaat Rotterdam is een bewonersinitiatief en 'sociaal laboratorium' dat werkt aan zorgzame buurten.    Wat mij daar vooral aansprak en inspireerde, was hun manier van kijken. Niet op elke vraag een zorgantwoord geven, maar juist kijken hoe je de eigen kracht van mensen én van hun omgeving kunt versterken. Wat kan iemand zelf? Wat kan een netwerk betekenen? Een school, een wijkcentrum, een buur? Juist daar liggen vaak oplossingen.   Dat vraagt wel een andere manier van werken. Minder denken vanuit het medische domein en meer vanuit de leefwereld van mensen. En dat betekent ook anders omgaan met regels, financiering en verantwoordelijkheden. Niet alleen voor zorgverleners, maar ook voor gemeenten, de NZa, zorgverzekeraars en andere systeempartijen.   Samen met Zorgvrijstaat Rotterdam en Nederland Zorgt Voor Elkaar (NLZVE)  hebben we gesproken over hoe we voor jongeren en ouderen met GGZ-problematiek nieuwe aanpakken in de wijk kunnen uitproberen. Niet eerst verwijzen, maar eerst kijken wat er mogelijk is in de omgeving van mensen zelf.   Ik ging in ieder geval met veel energie én een concrete opdracht terug naar Arnhem. Want als we passende zorg echt serieus nemen, moeten we soms juist buiten de zorg beginnen. Op de foto Sulaiman Naji, Dennis Lohuis, Alexander Hogendoorn, Edwin Velzel Ps. Alleen al de projectnamen hebben een vergaande de-medicalisering in zich en spreken tot de verbeelding. Dank aan Club Geldzorg, Geestverwanten, Oppepper Lokaal en Voor elkaar boksen