Post by Marjolijn Smits

Vandaag 25 jaar geleden vertrok een busje naar Pompeii. De professor riep naar ons studenten: “Uitzoenen nu, we vertrekken!” Wij zoenden en zwaaiden uit. Daar gingen de negen. Een dag later ging de telefoon en kwam het nieuws. M’n broer nam aan. “Marjolijn! Voor jou!” Da’s vast E! Ze zijn er al! Maar nee. Het was Trees. Ik hoor haar nog. “Zit je? En ben je niet alleen?” “Zwaar ongeval, bus omgeslagen.” “Twee doden, vier zwaargewonden.” Ze noemde elk bij naam. “En E, jouw lieve E, heeft niets.” Mijn lief van toen had net ervoor van plek gewisseld. Eén wissel verschil tussen dood of zwaargewond en drie kleine knokkelwondjes. Twee doden werden er later drie. De Waele, Boukje, Roos. Roos en Boukje zijn vereeuwigd in de naam van een wandelpad op de Radboud University. In het Erasmusgebouw staat sinds een jaar een bronzen beeld van De Waele. Op de foto die ik zag, lijkt zijn blik op die olijke van toen hij zei: “Uitzoenen nu! We vertrekken!” Op het bidprentje van professor De Waele stond dit gedicht van Maurice Baring. Het mooiste gedicht dat ik ken.