Post by Marjolein Dubbers

Begin juni maakte ik met een vriendin een culturele rondreis langs de kust van Sicilië. Eeuwenlang was dit eiland de meest aantrekkelijke vrouw op het balkon van de Middellandse Zee. Alle mannen keken omhoog en dachten: die wil ik hebben! Grieken, Romeinen, Arabieren, Normandiërs, Byzantijnen, Fransen, Italianen. Ze kwamen, zagen, veroverden en lieten allemaal hun sporen na. Maar wat mij het meest raakte, was niet de geschiedenis van macht, strijd en bezit. Het was de schoonheid. Daar liep ik, op een doodnormale dinsdag, tussen prachtige tempels, mozaïeken, tuinen, beelden, schilderingen en gebouwen waar soms tientallen jaren aan was gewerkt en die eeuwen menselijke drukdoenerij hadden overleefd. En ineens voelde ik het. Verwondering. Dat stille, open gevoel dat je krijgt wanneer schoonheid je even optilt uit je druk denkende hoofd. Wat zijn wij mensen toch vreemde, prachtige wezens. We kunnen veroveren en vernietigen. Maar we kunnen ook schoonheid scheppen. En precies dáár ligt onze werkelijke creatiekracht. Niet in forceren, controleren of het leven bij de lurven pakken en roepen: "jij gaat nú doen wat ik wil." Maar in het vermogen om iets moois te laten ontstaan. Vanuit verwondering. Vanuit vertrouwen. Vanuit een open hart. Misschien is dat waarom schoonheid ons zo kan raken. Ze herinnert ons eraan dat we niet alleen overlevers zijn, maar scheppers. Niet alleen van tempels en mozaïeken maar ook van ons eigen leven. Daarover schreef ik mijn nieuwste artikel: Waarom elke doodnormale dinsdag eigenlijk een wonder is. Je vindt het in de comments.