Post by Marije Weidema

Eilandheimwee Van de week leerde ik van Brankele Frank hoe het werkt als je een jetlag hebt, dat je lijf ‘achterblijft’ en per dag ongeveer een uurtje opschuift. En dus als het ware achter je aan hobbelt, tot je dan op een gegeven moment weer samenvalt met jezelf. Ik heb geloof ik iets soortgelijks, maar dan niet met m’n lijf. Ik ben net weer thuis na een week op Vlieland.. Lijfelijk ben ik wel hier, maar m’n hoofd is nog daar. In de frisse wind, zich lavend aan de stilte. In de sensatie van het zand onder m’n voeten, het koele water van de zee. In het dwalen en het dobberen. En m’n hart hangt nog ergens tussen de vele fijne ontmoetingen daar. Zeker in het deel dat ik alleen reisde, maar ook toen we met z’n tweeën waren. Van korte vriendelijke gesprekjes tot verrassend leuke mensen die echt een snaar raakten, en nog van alles daar tussenin. Het voedt m’n vertrouwen in dat vriendelijkheid en openheid nog kunnen bloeien in de huidige wereld. En ik besef óók dat dat vertrouwen in mij wel om voeding vraagt. Om zelf bewust de positiviteit op te zoeken, en om te zorgen voor fijne mensen om me heen. Zodat ook m’n hart en geest weer samen kunnen vallen. En zodat een beetje Vlieland hopelijk bij me kan blijven (tot ik weer terug kan natuurlijk 😉…).