Post by Kalinka A. Schouten

Gedwongen export als zorgtraject: Hoe de jeugdzorg haar eigen schaduwlocaties runt. Als een burger kwetsbare kinderen zonder rechtsgrond de grens over brengt, eist het OM zware straffen. Maar als jeugdzorg SAVE exact hetzelfde doet—rechtstreeks tegen een rechterlijk verbod in—krijgt het een keurig etiket: ‘een passend zorgtraject’. Het mechanisme is even luguber als efficiënt. Wat je niet meer kunt managen, exporteer je. Buiten het zicht, buiten de wet. Een rechter spreekt een snoeihard verbod uit. In een functionerende rechtsstaat is dat de absolute eindstreep. Maar de jeugdzorgketen opereert als een parallelle staat. Daar bepalen de ongetoetste ‘meningen’ van medewerkers de wet. Zij plaatsen zichzelf boven de magistratuur. De tactiek tart elke juridische werkelijkheid, maar de perverse logica is ijskoud: Vertrek je als ouder zonder toestemming? Dan is het kinderontvoering (art. 279 Sr). Plaats je over de grens? Dan eist Brussel II-ter expliciete toestemming van het ontvangende land. Weigert Spanje dit soort jongeren pertinent? Dan schuift SAVE ze alsnog de grens over. Het kind is monddood, de rechter is buitenspel gezet en de buitenlandse overheid weet van niets. Dit is geen hulpverlening. Dit is staatsgefinancierde onttrekking aan het gezag. De gevolgen zijn desastreus. Zodra zo’n jongere in een stacaravan in Spanje of op een Portugese plantage is weggestopt, stopt de Nederlandse jurisdictie. Het is de ultieme ontsnappingsroute. Ze wassen hun handen in onschuld: "wij hebben daar geen bevoegdheid." Loopt het kind weg, dan is het vogelvrij. Een weerloze prooi voor uitbuiters en het ondergrondse circuit. SAVE creëert hier haar eigen juridische schaduwlocaties. Plekken waar de wet niet geldt en waar lastige dossiers geruisloos verdwijnen. Het excuus? "Er is geen plek in Nederland." Dat is de ultieme gotspe. Een systeem dat stikt in zijn eigen bemoeizucht, gebruikt dat faillissement als vrijbrief voor illegaliteit. Als capaciteit het probleem is: saneer je dossiers. Haal de duizenden kinderen die onnodig onder het juk van een OTS of UHP worden verpletterd, uit het systeem. Geef ze terug aan hun ouders. Dan ontstaat direct ruimte. Maar dat gebeurt niet. Want dat tast het systeem aan. Dossiers over de grens dumpen is geen slordigheid. Het is een ijskoude neutralisatiemethode voor vastgelopen trajecten. Een instantie die de rechtspraak negeert en buiten het recht opereert, handelt als een totalitair bolwerk. Het exporteert de kinderen die het zelf kapot heeft gemaakt. Zolang het OM dit afdoet als een 'zorgkwestie', blijft deze buitenwettelijke structuur overeind. Je bent hier geen cliënt meer, je bent logistieke vracht. Medewerkers die kinderen verplaatsen, horen niet aan een overlegtafel. Zij horen in de beklaagdenbank. De rechtsstaat geldt niet voor jeugdzorg. Rechters zijn slechts decoratie. https://ap.lc/dygoR