Post by Joost van Zuilen

Lieve Rob, Ik heb er een nachtje over geslapen. Ik vind LinkedIn namelijk niet het platform voor privé berichten. Maar joh… we zijn toch collega’s… Nee, dat waren we, en man wat doet dat pijn…. Gisteren stond de tijd stil. Je bent er niet meer. Topscheidsrechter, topcollega en bovenal topmens. Nee, dit is niet ‘how can I make this about me’. Ik wil vooral iedereen laten weten wat een fijn en lief mens jij was. Ik ga jou nooit vergeten door al die wedstrijden die we samen deden. Maar vooral door die lange rit, samen met Dennis en Rini, naar Budapest voor Nederland-Tsjechië… makkie, die winnen we en dan door naar de finale. Niet dus… Je hebt zo hard gewerkt voor jouw prachtige carrière, met hoogte- en dieptepunten. Een EK, een Europa League finale, Olympische Spelen. Maar ook een wedstrijd fluiten met een gebroken enkel… dan heb je karakter. Wat jij afgelopen maanden hebt moeten doorstaan, kunnen wij niet indenken. Je was nog zo sterk in Den Bosch toen je ons toesprak en beloofde terug te vechten. Rob, ik ga je vreselijk missen. Topper! En dat mag iedereen weten! 💔