Post by Anton JieSamFoek

Er bestaan Grote Vrouwen. Volgens Hugo Camps, Niet omdat zij langer zijn. Ook niet omdat zij knapper zijn. Zij zijn groot omdat zij begrijpen dat een gesprek soms een dans is. Dat een glimlach een uitnodiging kan zijn. Dat flirten geen aanval is, maar een spel waarvan de uitkomst niemand kent. En dan zijn er de Kleine Vrouwen. Volgens mij. Ik bedoel niet hun lengte. Ik bedoel hun verbeelding. De Kleine Vrouwen van de Noordzee leven in keurige huizen met hortensia's in de voortuin en agenda's waarin zelfs spontaniteit vooraf moet worden ingepland. Zij beheersen de kunst van het organiseren, maar zijn de kunst van het verleiden en verleid te worden, onderweg kwijtgeraakt. Onlangs stond een aantrekkelijke buurvrouw tegen haar voordeur een sigaret op te steken. We wisselden een paar woorden. Ze lachte. Ik lachte terug. Een klein duel van blikken, niets meer. De volgende dag stond ik voor haar deur. Met een fles Veuve Clicquot. Een zilveren koelemmer. IJs. Twee glazen. Ik voelde mij heel even een vergeten Franse film. Zij keek alsof er zojuist een Marsmannetje uit de champagne-emmer was geklommen. 'Ik drink niet.' Dat was alles. Geen lach. Geen: "Wat een gek idee." Geen: "Kom over een halfjaar nog eens terug." Niets. De kurk had zich nog niet eens afgevraagd waarvoor hij geboren was. Een andere buurvrouw vertelde mij tijdens een buurtborrel geheel uit zichzelf dat haar libido ergens tussen de belastingpapieren en de winterbanden was verdwenen. Bovendien, zei zij, vielen tegenwoordig alleen lesbiennes nog op haar. Ik antwoordde dat dit statistisch gezien een interessante ontwikkeling was en stelde voor eens samen een goede whisky te drinken. Geweldig idee, vond ze. Een dag later kreeg ik een bericht. Apps waren bedoeld voor korte mededelingen. Dat las als een verkeersbord. Maximumsnelheid dertig. Verboden in te halen. Niet flirten. Niet dromen. Niet afwijken. Misschien ben ik ouderwets. Dat sluit ik niet uit. Ik behoor tot een generatie die dacht dat champagne een gesprek kon openen. Dat een vrouw best even mocht twijfelen voordat zij nee zei. Dat een ondeugende opmerking niet onmiddellijk hoefde te worden ingeleverd bij de zedenpolitie van de goede smaak. In Frankrijk weet een vrouw vaak precies wanneer zij glimlacht. In Italië ook. In Spanje eveneens. Zelfs Amerikaanse vrouwen, die online soms verbazingwekkend openhartig zijn, begrijpen vaak nog dat woorden ook mogen spelen. Maar hier, aan de Noordzee, lijkt het rollenspel tussen man en vrouw soms vervangen door een gebruiksaanwijzing. Misschien zijn de Kleine Vrouwen niet klein. Misschien zijn wij allemaal iets kleiner geworden. Voorzichtig. Afgemeten. Bang om verkeerd begrepen te worden. En dat is eigenlijk veel tragischer dan een afgewezen fles champagne. Want champagne kun je opnieuw kopen. Verbeelding niet. Ode aan mijn in 2008 in Ecuador overleden vriend Theo IJzermans