Post by javad hashemi

یک سال از روزی که وارد تیم روابط عمومی میلی شدم گذشت. راستش اگر کسی دو سال پیش بهم می‌گفت از روزنامه‌نگاری میای بیرون، احتمالا باورش نمی‌کردم. هرچند در ایران، کار کردن در فضای خبر، تحت تأثیر عوامل مختلف، سخت، پیچیده و بعضا غیرمنطقی میشه اما روزنامه‌نگاری فقط یک شغل نیست؛ یک هویت حرفه‌ایه. هویتی که بهت یاد میده سوال بپرسی، نقد کنی، تا جایی که می‌تونی استقلالت رو حفظ کنی و برای روایت درست، با خودت و خیلی وقت‌ها با بقیه بجنگی. دل کندن از این فضا، بعد از بیشتر از ۱۰ سال، اصلا تصمیم راحتی نبود. آخرش اما با خودم گفتم شاید وقتش رسیده یک مسیر جدید رو هم تجربه کنم. نه به این خاطر که از روزنامه‌نگاری خسته شده بودم، بلکه چون احساس می‌کردم برای کامل‌تر شدن، باید یک سمت دیگه این ماجرا رو هم از نزدیک تجربه کنم. الان که یک سال گذشته، می‌تونم بگم خیلی خوشحالم که اون ریسک رو کردم. این یک سال تقریبا هر روز مجبورم کرد چیز جدیدی یاد بگیرم؛ از اقتصاد دیجیتال و فضای استارت‌آپی گرفته تا مدیریت بحران، روایت‌سازی، کمپین‌های رسانه‌ای و تصمیم‌هایی که از بیرون شاید ساده به نظر برسن اما از نزدیک داستان کاملا متفاوتی دارن. نکته جالب برای خودم این بود که هر چی جلوتر اومدم، بیشتر فهمیدم بزرگ‌ترین سرمایه‌ای که از روزنامه‌نگاری با خودم آوردم، فقط تجربه نوشتن یا شناخت رسانه‌ها نبود؛ همون نگاه پرسشگر، حساسیت روی روایت و وسواسی بود که نسبت به کلمه‌ها پیدا کرده بودم. هنوز هم خودم رو در حال یاد گرفتن می‌بینم و امیدوارم این مسیر ادامه پیدا کنه، چون لااقل از زاویه‌دیدی که امروز دارم، این سمت میز برام جذاب‌تر و خواستنی‌تر بوده و باید بابت فرصت تجربه کردن این اتفاق، از میلی و امیرحسین صدقی عزیز تشکر کنم. Amirhossein Sedghi