Post by Janita van Ginneken

Hoe visualisaties de plank kunnen misslaan... Dat AI dat doet weten we allemaal. Een paar vingers teveel, een dertien in een dozijn-visieplaatje of een infographic die een document samenvat op een manier waar werkelijk niemand warm van wordt. Helaas zie ik LinkedIn er vol mee stromen. Maar ook interne communicatie over bijvoorbeeld een strategie. Wat mij betreft best tricky. In dit soort ‘inspirerende’ beelden zit geen ziel. Ontwerpkeuzes zijn niet gezamenlijk gewogen maar op kansberekening gebaseerd. En dat voel je als mens. Het voegt vrijwel niks toe tussen alle visuele prikkels waarmee ons brein al wordt gebombardeerd. Het hoofd filtert de info weg, en zo raakt het ons hart niet met de essentie die er wel degelijk toe doet. Ik zie ook een andere categorie visualisaties waarover ik twijfel. Zakelijke tekeningen die nogal doen denken aan posters in de kleuterschool. Schattige poppetjes. Simpele iconen. Vrolijke kleuren. En ja, ik maak me er zelf er ook wel eens schuldig aan. Maar de boodschap die je er onbewust mee kunt afgeven is: dit is simpel. Te simpel om serieus te nemen. Dit gevoel bekroop me bijvoorbeeld toen ik het Doeboek Opgavegericht Samenwerken in handen had. Zóveel waardevolle kennis en tools, maar verpakt in een vorm die mij meer deed denken aan een zomerdoeboek voor mijn dochter van acht. En ik zeg dit niet om het af te kraken, maar als kritische spiegel die ik mezelf ook voor heb te houden. Hoe brengen we complexe inhoud op een manier die het toegankelijk maakt, én recht doet aan het vakmanschap dat nodig is om met die complexiteit te werken? Een derde categorie om mee af te sluiten, en nog een hand in eigen boezem: de praatplaat die voor de snelheid met een te klein team gemaakt is. Ik hoorde laatst de opmerking "Niet wéér een praatplaat…” Mijn aanname is dat die persoon zelf nog nooit betrokken is in het ontwerpproces van zo’n praatplaat. Want de inhoud en waarde ervan gaat pas écht leven als je er samen aan hebt gepuzzeld in een co-creatiesessie. En tuurlijk, sommige mensen zijn meer van tekst. Maar zelfs zij voelen zich mede-eigenaar van een verhaal, als het voor hun ogen is ontstaan op basis van hun inbreng. Even wat gedachtespinsels op deze warme middag. Hoor graag aanvullende perspectieven :)