Post by Jan Jacobs

Toen de muur viel in 1989 ben ik met vrienden naar Berlijn gereden, gewoon om te kijken of het echt was. Het was echt. We dachten: daar zijn we vanaf. Mis dus. Het is werkelijk om te huilen: zelfs vandaag, en steeds meer onder de jeugd, vinden mensen het communisme en socialisme nog aantrekkelijk — een systeem dat telkens opnieuw heeft bewezen tot massamoord en genocide op de eigen burgers te leiden. De ideale grootte van welke regering dan ook is altijd kleiner dan ze vandaag is. We zullen de verschrikkelijke ideeën van socialisme en collectivisme blijven bestrijden. "Je hebt een arbeidersparadijs gebouwd. Je hebt de uitbuitende klasse afgeschaft, de productiemiddelen in beslag genomen en elke burger beloofd volgens zijn behoefte. En toch blijven de burgers vertrekken. Tussen 1949 en 1961 liepen ongeveer 2,7 miljoen mensen weg uit Oost-Duitsland. Dokters, ingenieurs, monteurs. De productieven, vooral. Wanneer je beste mensen vluchten naar het kapitalistische tranendal hiernaast, heb je een marktsignaal ontvangen, en het is niet vleiend. Daarom goot Walter Ulbricht het beton. Op 13 augustus 1961 sloot de grens. De officiële naam zegt alles: de Antifaschistischer Schutzwall, de Anti-Fascistische Beschermingswal. Een muur om mensen te beschermen. Waartegen? Tegen de vrijheid om een banaan te kopen in West-Berlijn en nooit meer terug te komen. Dit is het ding dat de centrale planners nooit adverteren. Een gevangenis en een paradijs vereisen tegengestelde architectuur. Je bouwt hekken om indringers buiten het goede oord te houden. Je bouwt muren om gedetineerden binnen het slechte te houden. Het prikkeldraad wees naar binnen. De machinegeweren aan de Bernauer Strasse richtten zich oostwaarts, op het proletariaat zelf dat het hele project beweerde te dienen. Schaf prijzen af en je schaft rationele productie af. Ludwig von Mises schreef het in 1920. De Oost-Duitsers brachten 28 jaar en 140 doden door aan de Muur om de wiskunde te bevestigen."