Post by Harry Starren

AUTOBIOGRAFISCH ‘Wat je zegt ben je zelf’. Dat zeiden we, jongens nog en lang niet altijd aardig, tegen elkaar. Een psychologische diepzinnigheid die ons ontging. Het begint al met je eerste kindertekening. Alles is uiteindelijk een zelfportret en langs een andere omweg een groepsportret van de kringen waarvan je deel uitmaakt. Ischa Meijer zei over zijn geroemde interviews: die gaan uiteindelijk over mij. En Gustave Flaubert zei over Madame Bovary: dat ben ik. In de boekenkast kun je de autobiografie van iemand lezen, in zijn platen collectie en in iemands liefdesleven. Er is geen ontsnappen aan. We horen in de felheid van de ontkenning, als iets daarin ons niet bevalt, de pijnlijke bevestiging. Je moet je ook de eigenaar van je mislukkingen durven noemen. Die krijgen dan vanzelf iets amusants. Camus noemt het leven absurd. Al ons pogen stelt bij het laatste oordeel niet veel voor. Vruchteloos duwen we het rotsblok de berg op. Maar tegelijkertijd laat hij er geen twijfel over bestaan, dat dit vol overtuiging en met volle inzet moet worden gedaan. Het is de weg naar geluk en voldoening.

Video Content