Post by Harry Starren

ALLEEN IN MIJN GEDICHTEN kan ik wonen. Slauerhoff, de woninglooze Nergens thuis en toch onkwetsbaar - met de pen in de aanslag Mijn vrienden zijn voortdurend op stedenreis. Of naar hun tweede huis. ‘Moet jij zeggen, pap’ zei mijn dochter vroeger, als mijn vinger de zere plek bij de ander zocht. Menno Wigman, ‘de dichter van het magistrale falen’ noemde een recensente (die ook het vak genoot) hem. Als we dan toch mislukken moeten. Dichten om de tijd de mond te snoeren, op het eind wint toch de dood. Als de moed je in de schoenen zakt is er nog altijd Wigman. Dat is wat dichters doen. Een hart onder de riem. En dat het niet meer goed komt.