Post by Hamid (Ryan) Mousazadeh

چیزی که این روزها در خیلی از مجموعه‌ها در کشور می‌بینم این است: همه از داده حرف می‌زنند، ولی خیلی وقت‌ها هنوز تصمیم‌ها با حس و حدس گرفته می‌شود. در خیلی از محیط‌های کاری، داده زیاد داریم؛ گزارش هست، عدد هست، نمودار هست، داشبورد هم هست. اما باز هم گاهی تصمیم‌ها بر اساس حدس، تجربه‌ی شخصی یا عجله گرفته می‌شوند. اینجاست که سواد داده‌ای (Data Literacy) مهم می‌شود. سواد داده‌ای یعنی توانایی اینکه: بفهمیم یک عدد دقیقاً چه می‌گوید و چه نمی‌گوید بتوانیم بین اطلاعات مهم و اطلاعات صرفاً زیاد تفاوت بگذاریم از داده برای تصمیم بهتر استفاده کنیم، نه فقط برای پر کردن گزارش و مهم‌تر از همه، اسیر ظاهر شیک نمودارها نشویم در فضای صنعتی، این موضوع فقط یک مهارت جانبی نیست. گاهی تفاوت بین یک تصمیم به‌موقع و یک هزینه‌ی تکراری، بین یک پیش‌بینی درست و یک دوباره‌کاری پرهزینه، یا حتی بین یک اجرای مطمئن و یک ریسک پنهان، در همین توانایی ساده است: درست دیدن داده‌ها نکته مهم اینجاست که سواد داده‌ای فقط برای تحلیل‌گرها یا مدیرها نیست. کارشناس فنی، سرپرست، ناظر، مجری، برنامه‌ریز و حتی کسی که هر روز درگیر عملیات میدانی است، همه به شکلی با داده تصمیم می‌گیرند؛ چه این داده در قالب اعداد آزمایش باشد، چه گزارش روزانه، چه رفتار یک روند در طول زمان. به نظرم سازمان‌هایی جلوتر خواهند بود که قبل از سرمایه‌گذاری روی ابزارهای پیچیده، روی یک موضوع ساده‌تر سرمایه‌گذاری کنند: 💡 اینکه آدم‌هایشان بلد باشند سؤال درست از داده بپرسند. چون ارزش واقعی داده، در جمع‌کردنش نیست؛ در فهمیدنش است. شما در محیط کارتان بیشتر با کمبود داده روبه‌رو هستید یا با کمبود درک درست از داده؟ Baspar Pey Iranian ( B.P.I. ) #سواد_داده #تحلیل_داده #تصمیم_گیری #بهره_وری #مدیریت_داده #DataLiteracy #IndustrialManagement