Post by Habtamu Gemechu

በመረጃ ማዕበል ውስጥ ራስን መታደግ ንባብንና ጽሕፈትን ከመደበኛ የመማሪያ መሣሪያነት አውጥቶ እንደነፃነት ዋስትና መመልከት በዚህ በመረጃ ማዕበል በተናወጠ የቴክኖሎጂ ዘመን ለህልውናችን ወሳኝ ጉዳይ ነው። ይህንን እሳቤ በታሪክና በዝግመተ-ለውጥ መነጽር ስንመረምረው ፊደል መቁጠርና መጻፍ ለሰው ልጅ የሥልጣንና የሉዓላዊነት ምንጭ ሆኖ እንደቆየ እንረዳለን። በጥንቱ ዘመን ጽሑፍ የጥቂት ልሂቃን የግል ሀብት በነበረበት ወቅት መረጃን የመቆጣጠርና ታሪክን የመመዝገብ ብቸኛ ሥልጣን የነበራቸው እነርሱ ነበሩ። በዚህም ምክንያት ማንበብ የማይችለው ሰፊው ሕዝብ በሌሎች ትርጓሜ እና ትእዛዝ ሥር እንዲወድቅ በማድረግ ዕውቀት ለፖለቲካዊ የበላይነት እንደ ድብቅ ምስጢር ያገለግል ነበር። ዛሬ ግን ዓለማችን በመረጃ የተጥለቀለቀች ቢሆንም መረጃ መኖሩ ብቻውን ወደ ዕውቀት ማማ አያሸጋግርም። በአሁኑ ዘመን ንባብና ጽሕፈት ዋጋቸው የሚለካው በትንታኔ ብቃት እና በሐሳብ ጥራት ነው። በዲጂታል ወሬዎችና በፕሮፓጋንዳ ጭጋግ መካከል እውነቱን ለይቶ የማወቅ አቅም የሚገኘው ከጥልቅ ንባብ ነው። በተጨማሪም በአጫጭር ቪዲዮዎችና በማኅበራዊ ሚዲያ ትኩረቱ ለተበታተነ አእምሮ ንባብ መልሶ ነፍስን የመሰብሰቢያ አእምሯዊ ስፖርት ሆኖ ያገለግላል። ሐሳብን በጽሑፍ በሥርዓት የማስፈር ልምድ ደግሞ በውስጣችን ግልጽነትንና የነገሮችን ቅደም-ተከተል የማስተካከል ብርታት ይፈጥራል። ወደፊት በሰው ሰራሽ አስተውሎት እና በአልጎሪዝም በታጠረ ዓለም ውስጥ ንባብ የሰው ልጅ የመጨረሻው የነፃነት ምሽግ እንደሚሆን ይታመናል። ማንበብና መተንተን ያቆመ ትውልድ ቴክኖሎጂው "ይህንን እይ፣ እንዲህ አስብ" የሚለውን ትእዛዝ ያለ ጥያቄ የሚቀበል ተገዥ (Passive Consumer) የመሆን ዕድሉ ሰፊ ነው። በተቃራኒው ግን በንባብ ባህል የሚታነጽ ሰው የራሱን የውሳኔ ነፃነትና አእምሯዊ ሉዓላዊነት (Cognitive Sovereignty) ይጠብቃል። ቴክኖሎጂውን እንደ መሣሪያ ይጠቀምበታል እንጂ መሣሪያው እንዲጠቀምበትና አስተሳሰቡን እንዲቀርጸው አይፈቅድም። ምንም እንኳን ሰው-ሠራሽ አስተውሎት እልፍ ጽሑፎችን በሰከንዶች ውስጥ ሊያዘጋጅ ቢችልም ጥልቅ ንባብ በሰው ልጆች መካከል የሚፈጥረውን ስሜታዊ ትስስር እና ከልምድ የሚቀዳውን ጥበብ ሊተካው አይችልም። ንባብ አእምሯዊ ጡንቻን ብቻ ሳይሆን መንፈሳዊ ጥንካሬንና የነፃነት ፍላጎትንም የሚያሳድግ የነፍስ ምግብ ነው። ስለዚህ ንባብን እንደ ባህል መያዝ የወደፊቱን የሰው ልጅ ማንነትና ሉዓላዊነት የማስከበር ያህል ትልቅ ትርጉም አለው። ዛዲግ አብርሃ የአፍሌክስ ፕሬዝደንት https://lnkd.in/dYuxJDw7