Post by George Karayiannis

Μοιράζομαι μαζί σας την τοποθέτηση της EDEE Hellenic Association of Communications Agencies για την προκήρυξη του Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με το σήμα της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2027. Όχι μόνο επειδή, μέσα από τον θεσμικό μου ρόλο, εκπροσωπώ τον χώρο του Branding & Design. Αλλά γιατί το θέμα με απασχολεί βαθιά και προσωπικά. Είναι κάτι που προσπαθώ να αναδείξω εδώ και καιρό, μέσα από την πρωτοβουλία του Greek Design Matters, και μέσα από τη συμμετοχή μου στην epda (european brand & packaging design association) αναζητώντας επαφή με ευρωπαϊκά fora του design αλλά και μέσα από κάθε ευκαιρία διαλόγου για τη θέση του ελληνικού design. Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο το Δημόσιο αντιμετωπίζει τον σχεδιασμό στην Ελλάδα παραμένει συχνά επιφανειακός, αποσπασματικός και βαθιά υποτιμητικός για την πραγματική αξία του design. Και αυτή η προκήρυξη είναι, κατά τη γνώμη μου, ακόμη ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης απουσίας: της απουσίας μιας συνολικής πολιτικής για τον σχεδιασμό στον δημόσιο τομέα. Γιατί δεν μιλάμε για «ένα λογότυπο». Δεν μιλάμε για μια εικαστική άσκηση. Μιλάμε για την εικόνα της χώρας σε μια σημαντική ευρωπαϊκή θεσμική στιγμή. Και με ανησυχεί πολύ η συχνή επανάληψη μιας λογικής που αντιμετωπίζει τον σχεδιασμό ως κάτι εύκολο, διακοσμητικό, ανοιχτό σε όλους, σχεδόν αυτονόητο. Δεν είναι. Ο σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας είναι επαγγελματικό πεδίο. Έχει γνώση, μεθοδολογία, σπουδές, εμπειρία, κριτήρια, ευθύνη. Και όταν αφορά τη δημόσια εικόνα μιας χώρας, χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη σοβαρότητα. Σέβομαι απόλυτα τα πανεπιστήμια, τις σχολές και τους φοιτητές. Η σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά είναι απαραίτητη. Άλλο όμως η ενθάρρυνση νέων ανθρώπων και άλλο η ανάθεση ενός έργου εθνικής προβολής μέσω μιας διαδικασίας που δεν μπορεί να εγγυηθεί το απαιτούμενο επίπεδο επαγγελματικής ανάπτυξης και εφαρμογής. Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικούς designers, branding experts, δημιουργικά γραφεία και επαγγελματίες με διεθνή εμπειρία και διακρίσεις. Το ζήτημα δεν είναι να προστατεύσουμε έναν κλάδο. Το ζήτημα είναι να σταματήσουμε να αγνοούμε μια τεχνογνωσία που η χώρα ήδη διαθέτει. Γιατί η δημόσια εικόνα της Ελλάδας δεν πρέπει να προκύπτει τυχαία, αποσπασματικά ή πρόχειρα. Και γιατί το design, αν το καταλάβουμε σωστά, δεν είναι αισθητική άσκηση. Είναι μια πολλαπλασιαστική δύναμη που παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητη από μια χώρα που την έχει ανάγκη.