Post by Eva Brouwer⭐️🎤

'Is dat in minuten of kilometers?' Mijn vader. Volkomen serieus. Ik vertel hem net enthousiast dat mijn zoontje Rijck net naar zijn informatiedag is geweest, al een appgroep heeft met zijn nieuwe klasgenoten, dat iedereen erin zet hoe ver ze van school wonen.

En terwijl ik probeer over te brengen wat een spannende dag dit voor mijn zoontje moet zijn, zegt hij 'Is dat in minuten of kilometers?' Ik zit op het gevoel. Hij zit op de feiten. We zijn een week op het eiland Jersey. Met z'n drieën, mijn vader, mijn broer en ik. Voor het eerst op vakantie zonder mijn moeder. En in die stilte tussen zijn vraag en mijn antwoord besef ik iets dat ik op mijn vijfenveertigste nog steeds aan het leren ben. Genegenheid heeft talen. En zijn taal is niet die van emotie. Misschien ken jij ook iemand die zijn liefde op zo'n andere manier toont. Niet met woorden, maar met een gat boren voor je schilderij. Met een tas vol eten voor onderweg. Ik denk terug aan mezelf als meisje van acht. Enthousiast een verhaal vertellend, stuitend op een muur van feitelijkheden. Daardoor werd ik degene die het gesprek op gang houdt. Die vraagt en vraagt en vraagt om de stilte te vullen. Om het gesprek op gang te houden.

 Dat gaf me een carrière als journalist en podiumdier. Maar het stelt ook een vraag die ik mezelf nog regelmatig stel. Is het altijd mijn taak om het gesprek levend te houden? Niet iedereen hoeft het podium op. De ene vorm van genegenheid is niet meer waard dan de andere, ook al spreken ze elkaars taal niet. Maar als jij voelt dat je die taal wel nodig hebt, voor je verhaal, je klanten, je podium, dan is dat een taal die je kunt leren. Het begint bij willen. De rest is leren. Heb jij ook iemand in je leven die met een andere taal liefde uitdrukt dan jij? Liefs, Eva

Video Content