Post by Ethan Christopher Huang,

Menawi mesin wekdal sampun dipun-ciptakaken, kula gadhah pepinginan ingkang tulus. Kula badhe wangsul dhateng masa kepengker, dados tiyang ingkang rumiyin—kanthi rambut panjang, kacamata lawas, lan mesthi kemawon, kumis ingkang nengsemaken. Kumis legendaris punika saestu nengsemaken ngantos, paling mboten wonten ing imajinasi kula, saged naklukaken manahipun Ratu Kecantikan Miss Solo. Kula badhe wangsul dhateng masa sekolah, mboten namung kangge pikantuk ijazah, nanging supados saestu pantes nampi ijazah kasebut. Kula badhe ngetutaken saben kuliah kanthi raos kepengin mangertos ingkang tulus, sinau sedaya babagan teknologi kayu saking para dosen, mangertosi ilmu babagan kehutanan lestari, sarta nampi ijazah kanthi rasa bangga lan kehormatan. Menawi pikantuk kalodhangan kaping kalih, kula badhe milih margi ingkang benten. Tinimbang tumut ngrisak alas utawi dados perangan saking sistem oligarki ingkang ngorbanaken alas demi kauntungan jangka cendhak, kula badhe mbantu mbangun industri ingkang ngutamakaken kelestarian tinimbang eksploitasi, sarta kamakmuran jangka panjang tinimbang kauntungan cepet. https://lnkd.in/gcgGH69Y Ingkang paling wigati, kula badhe nyawisaken dhiri kangge mbangun Indonesia ingkang langkung ijo—ing pundi pertumbuhan ekonomi mboten ngorbanaken alam, alas dipun-jagi minangka bandha nasional, lan generasi penerus nampi negara ingkang langkung sehat tinimbang ingkang kita tampi sapunika. Lan kula ngimpi babagan Indonesia ing pundi masyarakatipun maju lumantar pendidikan, inovasi, lan kalodhangan ingkang migunani—mboten amargi gumantung dhateng BANSOS utawi MBG, nanging amargi piyambakipun gadhah kawruh lan kaprigelan kangge nemtokaken masa depanipun piyambak. Satunggaling bangsa dados makmur saestu mboten nalika warganipun gumantung dhateng bantuan, nanging nalika piyambakipun mboten malih mbetahaken bantuan kasebut.