Post by Dimitris Papadimitriou DEA - MBA

Σε προηγούμενο post ανέφερα τον Kandel και το πώς η μάθηση χτίζει κυριολεκτικά νέες φυσικές συνδέσεις στον εγκέφαλο. Ο Karim Nader ήταν νέος ερευνητής όταν έκανε μια ερώτηση που φαινόταν αφελής: Εντάξει, η μνήμη χτίζεται. Αλλά τι γίνεται όταν την ανασύρεις; Η κυρίαρχη άποψη ήταν απλή: η μνήμη είναι σαν αρχείο. Το ανοίγεις, το διαβάζεις, το κλείνεις. Παραμένει ίδιο. Ο Nader όμως αμφέβαλλε. Αυτό που ανακάλυψε, και το δημοσίευσε το 2000, την ίδια χρονιά με το Νόμπελ του Kandel, άλλαξε τον τρόπο που κατανοούμε τη μνήμη: Κάθε φορά που ανασύρεις μια ανάμνηση, αυτή γίνεται προσωρινά ασταθής. Ο εγκέφαλος πρέπει να την αποθηκεύσει ξανά. Και κατά τη διαδικασία αυτή, που λέγεται reconsolidation, η ανάμνηση μπορεί να αλλοιωθεί. Από νέες πληροφορίες. Από συναίσθημα. Από το πλαίσιο της στιγμής. Δεν ανασύρεις αρχείο. Ανασύρεις και ταυτόχρονα ξαναγράφεις. Οι αναμνήσεις δεν είναι σταθερές. Είναι ζωντανές. Για όσους δουλεύουν με ανθρώπους και ομάδες αυτό σημαίνει κάτι συγκεκριμένο: οι αναμνήσεις της ομάδας σου για ένα γεγονός, μια αποτυχία, μια σύγκρουση, μια επιτυχία, δεν είναι αντικειμενικές καταγραφές. Ξαναγράφονται κάθε φορά που τις συζητάτε. Ο τρόπος που μιλάς για το παρελθόν διαμορφώνει το παρελθόν ξανά και ξανά!