Post by Demet Kurt

#DemetTalks 🎙️ 🇹🇷 E: Demet Hocam, bizim mezuniyet partimiz için hazırlayacağınız postun captionı "Oyuncak bebeğin tırnakları uzadı, büyüdü, kocaman oldu." olsun mu? D: Olsun çiçeğim, sen nasıl istersen öyle olsun. Benim miniklerden birinin mezuniyet partisi vardı geçenlerde. Sahne öncesinde ve sahne boyunca heyecan ve gururdan karnımda kelebekler uçuştuğu için, duygusal bir roller coasterın içindeydim. Dolayısıyla o anlarda çok düşünemedim ama ailesine teslim edip gidişlerini izlerken uzun uzun bakakaldım arkalarından... İlk görüşmemizdeki utangaçlığını... Kaçamak kaçamak attığı hayran bakışlarını... "Ben başka bir dili nasıl öğreneyim, daha kendiminkini öğreneli birkaç sene oldu." şeklindeki protest kaygısını... Heyecandan terlediğinde saçlarını toplarken, "Ama sizinki gibi olsun." diyerek attığı ilk cesur orta yol adımını... Birkaç ders sonra ufak ufak cümleler kurmaya başlarken, sonrasında aynı kelimeyle beş farklı sınıf anısını anlatırken gözlerinin parlayışını... Sahneye çıkmadan hemen önce, "Hocam tam karşımda oturun. Ben sizi hep göreyim." talebindeki güvene layık olabilmek için "hallederiz" derken aslında ondan daha fazla korktuğumu... Ve birkaç dakika sonra, o sahnede şovunu yaparken aldığımız tebriklerin arasında; camdan bir kuşa farklı bir dilde iletişim kurma görevi verip, birlikte boyadığımız kanatlarıyla havalanıp uçuşunu izlediğim o tanıdık gururumu.. Tüm bunlar ve daha niceleri yaşanırken, bana hâlâ dünyanın en ciddi meselesiymiş gibi bir prenses ya da bir peri olduğumu anlatmalarını... ...birer birer hatırlarken buldum kendimi.  Ve zamanın sihirli aynasında meğer az gitmişiz, uz gitmişiz, dere tepe düz gitmişiz de o minicik adımlar çoktan büyüme ülkesine varmış bile. 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 A few days ago, it was the graduation of one of my little ones. Before and during the ceremony, I had butterflies in my stomach an emotional roller coaster I could barely hold still through. And as I watched her walk away with her family, I just stood there… watching them disappear into the distance. I remembered it all, one by one: Her shy silence on the very first day… The stolen, admiring glances she tried to hide… Her anxious protest: “How can I learn another language when I’ve only just learned my own a few years ago?” Her first brave compromise: “But make it like yours.” while I tied her hair… The sparkle in her eyes when words slowly turned into sentences… And right before the stage: “Teacher, please sit right in front of me so I can see you.” (and me saying “we’ve got this,” while being more nervous than she was…) Moments later, watching her on stage like a glass bird we once taught a new language, now taking flight with wings we painted together… And all the while, they still looked at me as if I were a fairy or a princess, as if it were the most important thing in the world. And then I realized… In the mirror of time, we had gone over hills and far away and those tiny steps had already arrived in the land of growing up. #DKKids🎓