Post by Bahar Selman

(ENG below👇) Değiştirmemiz gereken bir alışkanlığımız var. Sadece "kazananları" ve "kazanmayı" övdüğümüz alışkanlığımızı değiştirmeliyiz. Sadece kazananların etrafında bir kültür inşa ettik. Sadece sonuç odaklı olmak üzerine... Sürecin kendisine adanmışlığı, yapma eylemini kutlayan neredeyse yok! O hissi biliyorsun. İnanarak sadece adanarak sürdüğün alışkanlıkların... Kimse sana bakmıyorken, seni izlemiyorken verdiğin kararlar... Mesela üst yönetim istemeden ekibinin psikolojik güvenliğini her seyin onune koyan liderler... Bunu bir takdir beklemeden yapan liderler... İş hayatında doğru olduğuna inandığın için yapmaya devam ettiğin bir şey oldu mu? Bu post aklına karanlıkta koşan birini getirdiyse sen de başkalarıyla paylaş! ____ We've been celebrating the wrong people. Not intentionally. Just reflexively. The trophy. The exit. The viral post. The Forbes list. We've built an entire culture around the moment of winning and almost nothing around the act of doing. You know that feeling. The work you did that nobody noticed. The decision you made before anyone was watching. The thing you kept going at, not because it was working, but because walking away felt worse. We scroll past that person every day. Because they don't post the reel. They just do the thing. We've been conditioned to want an audience before we act. To wait for validation before we commit. To move only when someone might see it. Have you ever kept doing something at wor simply because you believed it was right? ♻️ Repost this post if this made you think of someone running in the dark right now

Video Content