Post by Antonio Kalentzis

Υπάρχουν γεγονότα που δεν είναι απλώς ειδήσεις. Είναι ρωγμές στο ηθικό οικοδόμημα μιας κοινωνίας. Ο βιασμός μιας 17χρονης στην Κρήτη δεν αποτελεί μόνο μια εγκληματική πράξη. Είναι μια βίαιη εισβολή στον πιο ευάλωτο χώρο της ανθρώπινης ύπαρξης: την αξιοπρέπεια, την εμπιστοσύνη και την αίσθηση ασφάλειας. Η εφηβεία είναι μια περίοδος κατά την οποία η ταυτότητα, το σώμα και η ψυχοσυναισθηματική ισορροπία διαμορφώνονται ακόμη. Η σεξουαλική βία σε αυτή τη φάση της ζωής μπορεί να αφήσει βαθιά ψυχικά ίχνη. Από την οπτική της ψυχολογίας του τραύματος, τέτοιες εμπειρίες συχνά συνδέονται με αισθήματα ντροπής, φόβου, απώλειας ελέγχου και διατάραξης της εμπιστοσύνης προς τους άλλους. Δεν τραυματίζεται μόνο το σώμα. Τραυματίζεται η ίδια η αίσθηση του κόσμου ως ασφαλούς τόπου. Ωστόσο, το τραύμα δεν είναι μόνο ατομικό. Είναι και κοινωνικό. Ο τρόπος που αντιδρά μια κοινωνία σε τέτοια περιστατικά έχει καθοριστική σημασία. Όταν τα θύματα αμφισβητούνται, σιωπούν ή στιγματίζονται, η βία αποκτά έναν δεύτερο κύκλο τραυματισμού. Αντίθετα, όταν η κοινωνία ακούει, πιστεύει και προστατεύει, δημιουργεί τις συνθήκες για αποκατάσταση, δικαιοσύνη και ψυχική ανθεκτικότητα. Η προστασία των παιδιών και των εφήβων δεν είναι μόνο ζήτημα νόμων ή θεσμών. Είναι βαθιά πολιτισμικό ζήτημα. Είναι το μέτρο με το οποίο αξιολογείται η ωριμότητα μιας κοινωνίας και η ικανότητά της να υπερασπίζεται τους πιο ευάλωτους. Ως ψυχολόγοι γνωρίζουμε ότι η πρόληψη της βίας δεν ξεκινά μόνο από την τιμωρία του εγκλήματος. Ξεκινά από την εκπαίδευση, την ενσυναίσθηση, την κοινωνική ευθύνη και την καλλιέργεια μιας κουλτούρας σεβασμού προς το σώμα και τα όρια του άλλου. Τοποθέτησή μου στο Kontra Channel 16/3/2026, με την Eleftheria Tzanakouli και τη Σοφία Γαλάνη για το περιστατικό στην Κρήτη και τις ψυχολογικές διαστάσεις της σεξουαλικής βίας.