Post by Annemiek Dogan

Marion zit tegenover de CEO. Ze vertelt dat ze de opleiding Rouw & Preventie wil volgen. € 4.997. Hij leunt achterover. “Rouw speelt hier eigenlijk niet.” Even is het stil. “Tuurlijk overlijden er weleens familieleden enzo, maar dat geeft intern nooit problemen.” 1758 medewerkers. 6,8% ziekteverzuim. En toch is de conclusie: rouw is hier geen thema. Die avond schrijft Marion zich alsnog in. Ze betaalt de opleiding zelf. “Te belangrijk.” Een paar weken later gaat bij Wouter (CEO) de telefoon. Zijn broer is plotseling overleden. Nog geen uur geleden was hij bezig met begrotingen, targets en een overleg dat uitliep. Nu hoort hij nog maar half wat mensen zeggen. Alsof er watten in zijn hoofd zitten. Hij rijdt naar huis, maar weet achteraf nauwelijks hoe hij daar is gekomen. De dagen erna lopen gewoon door. Zijn agenda staat vol. Mensen wachten op besluiten. Zijn inbox blijft vollopen. Thuis kijken zijn kinderen hem aan. Hij probeert sterk te zijn. Hij probeert überhaupt iets te zijn. Hij besluit even thuis te blijven. Van het bestuur krijgt hij ‘alle tijd die hij nodig heeft’. En een bos bloemen. Een paar weken later staat hij met een kop koffie in zijn hand. Een collega vraagt zacht: “Hoe is het?” Hij haalt zijn schouders op. “Ik weet het eigenlijk niet.” Hij vertelt over zijn broer. Dat hij steeds denkt dat hij hem nog even moet bellen. Dat hij midden in een vergadering ineens kwijt is waar het over gaat. Dat hij moe is. Zó moe. Het wordt stil. Dan zegt een collega: “Dat had ik ook toen mijn moeder overleed.” Aan de andere kant van de tafel zegt iemand: “Mijn man stierf acht jaar geleden. Ik herken precies wat je zegt.” Nog iemand vertelt over een dochter. Iemand anders over een miskraam. Een collega over zijn scheiding, waar hij nooit echt over heeft gesproken. De koffie wordt koud. Niemand kijkt op zijn telefoon. Voor het eerst hoort Wouter de verhalen van de mensen met wie hij soms al tien jaar samenwerkt. Omdat ze eindelijk verteld worden. Een paar dagen later belt hij Marion. De opleiding wordt vergoed. Niet alleen voor haar. Ook een collega sluit aan. Later moet ik terugdenken aan dat eerste gesprek. “Rouw speelt hier eigenlijk niet.” Misschien is dat wel de grootste misvatting op de werkvloer. Rouw komt niet binnen met een megafoon en een boel lawaai. Ze zit gewoon aan tafel. In de vergadering. Bij de koffieautomaat. Achter een glimlach. En soms is er maar één verhaal nodig voordat iedereen beseft hoeveel verlies er al die tijd al aanwezig was. 👍 Welkom Marion en Ruben bij de Rouw en Preventie opleiding.