Post by Alzheimer Nederland

“Ik zag de dementie bij opa als eerste. Daardoor kwam de klap bij mij ook als eerste binnen.” Sinds haar negentiende werkt Cheryl in de dementiezorg. Eerst als leerling helpende, inmiddels al jaren als verpleegkundige. Dementie kwam dichtbij toen haar opa Cor in 2022 de diagnose alzheimer kreeg. “Ik was de eerste van de familie die het zag. Hoe hij achteruit ging. Al mijn hele leven noemt hij me vaak per ongeluk Isabel, de naam van mijn moeder. Dus dat was niet zo raar. Wat wel raar was: hij verbeterde zichzelf niet meer. Hij kwam ineens niet meer op mijn echte naam. Toen besefte ik: dit is dementie. In het begin ging opa een dag per week naar dagbesteding. Toen meerdere dagen. En nu woont hij in een verpleeghuis. Doordat ik zelf in een verpleeghuis werk, kan ik oma tips geven. Bijvoorbeeld: leg een schriftje neer zodat zowel jij als het personeel bijzonderheden kunnen opschrijven. Juist omdat ik in de zorg werk, zie ik dat hij het goed heeft. Hij loopt graag een rondje door het hele huis, maar niet omdat hij onrustig is. Gewoon omdat hij dat graag doet. Ik kan er echt van genieten als ik met mijn dochter op bezoek ben en ze samen met mijn opa zit te kleuren. Zij legt dan uit hoe het moet. Er zijn mensen die dat pijnlijk zouden vinden, maar ik vind het prachtig. Toen hij jarig was, gaf ik hem een klaparmband van Takkie, de hond uit Jip & Janneke. Dat is kinderspeelgoed, maar hij was er ontzettend blij mee. Omdat hij zelf altijd al een groot gevoel voor humor had, blijf ik er ook de humor van inzien. Hoe gek dat ook klinkt, bij dementie. Ik heb fijne herinneringen aan de gesprekken die we vroeger hadden. Maar als hij nu, op dit moment, in zingen uitbarst? Dan is dat ook mooi.” 💛 Werk jij in de dementiezorg en heb je ook een naaste met dementie? Wat herken jij daarin het meest, en wat helpt jou in de praktijk?