Post by Alan Tijseling

Jaren geleden kwam ik na bijna twintig jaar Suriname terug naar Nederland. Het is niet mooi, maar ik lag behoorlijk in puin. Flat broke, enkel gebroken en nog wat problemen waarvan ik zelf niet eens wist dat ik ze had. Ik had de dingen in Suriname ook niet netjes achtergelaten. Overmacht, maar niet iets waar ik me goed bij voelde en dat gaf een stevige deuk in mijn normale bravoure en zelfvertrouwen. Bij KesslerPerspektief werd ik opgevangen door lieve en hulpvaardige mensen. “We gaan je weer op de rit zetten Alan!” Was het eerste dat Yolanda, mijn eerste cliëntondersteuner, tegen me zei. Dat voelde goed. Is het verblijf in een maatschappelijke opvang leuk? Nee, maar na lange tijd stond er weer een heldere stip op de horizon. Dat maakte veel goed. Ik werd lid van de cliëntenraad en dat was, zo men zei, niet alleen goed voor de raad, maar vooral ook voor mezelf. Het werkte bijna therapeutisch. Ik ontdekte dat ik nog steeds iets voor andere mensen kon betekenen. Het zelfvertrouwen kwam weer terug, de bravoure liet ik dit keer maar achterwege. Eating humble pie teaches some valuable lessons! Over eten gesproken, op een gegeven ogenblik vond de cliëntenraad het een goed idee om voor alle cliënten een BBQ te organiseren. Ben Krapels, de ambtelijk ondersteuner van de CR was ook enthousiast. Vraag maar aan Bram! Bram Schinkelshoek, destijds de grote baas van KesslerPerspektief krabde eens achter zijn oor. “Goed plan, zondermeer, maar dat hebben we natuurlijk niet in de begroting staan.” De raad reageerde blijmoedig “Joh, de helft komt toch niet. Bovendien is die duku niet ons probleem, jij regelt de centjes, wij de sateetjes.” Geen idee hoe Bram het gefixed heeft, maar die BBQ kwam er. Kudos Bram! De tijd ging verder en Yolanda kreeg gelijk. Ik kwam weer goed op de rit en kreeg uiteindelijk een eigen woning. De cliëntenraad raakte op de achtergrond, dat is ook normaal wanneer je geen cliënt meer bent. Ik werd bestuurslid bij De Haagse Soepbus. Het blijft fijn iets voor andere mensen te mogen doen. Gisterochtend mocht ik voor het eerst als bestuurslid aanzitten bij de Stichting Vrienden van KesslerPerspektief. Een organisatie die fondsen genereert en beheert en die vervolgens inzet voor activiteiten en projecten binnen KesslerPerspektief die buiten de normale begroting vallen. Mooi werk! Nummer acht op de stevige lijst van projecten was een BBQ, voor de cliënten. Aangevraagd door Ben Krapels namens de cliëntenraad. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. ‘Onze’ BBQ was blijkbaar een jaarlijkse traditie geworden en ik begreep eindelijk hoe Bram destijds ‘die duku’ had geregeld. Natuurlijk kon ik niet anders dan volmondig instemmen met de aanvraag, de rest van het bestuur gelukkig ook. Unaniem goedgekeurd. Dat ik hiermee vooruitloop op de notulen zal me vast vergeven worden. Bestel de sateetjes maar Ben! Iets voor andere mensen mogen betekenen is echt machtig mooi. Gran Tangi for having me Vrienden van KesslerPerspektief!