Post by Afshin Chaichi

""" اگر همین پشتکار و نظم هم تا حدی محصول شرایطی باشند که فرد در آن زندگی می‌کند، آن وقت چطور باید درباره عملکرد افراد قضاوت کنیم؟""" Soheil Salimi عزیز ممنونم از به اشتراک گذاری این مطلب و البته اشاره به این 👆 پرسش ارزشمند که من رو به یاد درستی اشاره کتاب ارزشمند دیگه ای انداخت به نام The Answer Is a Question و حقیقتا پاسخی رو که مدت ها ناتوان بودم از بیانش به تجربه زیسته ام، پنهان شده در همین پرسش پیداش کردم. با این وجود در تکمیل نگارش شما میخوام اشاره کنم که توصیف ارزشمند شما از وضعیت و شرایط موجود، هنوز تحلیل فشارهای محیطی بر یک فرد نسبتا دارای وضعیت پایدار رو در بر میگیره! در این وضعیت تشریح شده، تصور کنید فردی رو که از قبل در وضعیت ناپایداری بوده باشه. مثلا دچار؛ - بیکاری یا کار ناپایدار - فروپاشی رابطه - بیماری جسمی یا روانی - تنهایی یا فقدان حمایت - شکست‌های متوالی بدون فرصت ترمیم و بسیار موارد دیگه بوده و محیطی که توصیفش کردین فشار رو تشدید کرده باشه. در این شرایط به نظرم دیگه ما تنها با «استرس مزمن» طرف نیستیم. با یه چیزی طرفیم مشابه سود مرکب اما از بعد منفی که میشه اسمش رو گذاشت "بار مرکب". در این حالت اتفاق بسیار مهم که باید بهش توجه داشت اینه که؛ هر بحران جدید، دیگه فقط یک ورودی اضافی نیست، فراتر از این حرف هاست. چون روی سیستمی داره می‌افته که ظرفیتش از قبل مصرف شده. یه چیزی مشابه فرایند مفهومی ساده سازی شده زیر: - بحران اول: کاهش ظرفیت - بحران دوم: کاهش ظرفیت + اختلال تصمیم‌گیری - بحران سوم: فرسایش امید به اصلاح مسیر بحران‌های بعدی: تبدیل تصمیم‌گیری به واکنش صرف یا حتا یخ زدگی در حد حفظ علائم حیاتی در این مرحله، هر چیزی عملاً بی‌معنا میشه، چون مسئله دیگه تنظیم رفتار نیست؛ مسئله حفظ حداقل انسجام روانیه.