Post by Charmaine den Hollander

Gisteren was mijn hond Luna jarig. Als ze een mensenkind was geweest, had ik nu een puber in huis. Dat vind ik een grappige gedachte. Loentje, lieve Loenepoentje. Ze was erbij tijdens mijn herstel van een zware psychische disbalans. Maar tegelijkertijd was ze er ook niet bij, in de periode waarin ik wekenlang niet voor haar kon zorgen. Omdat ik geen verbinding meer voelde met haar en mijzelf. Vreselijk vond ik dat. De continue pijn die in mijn ziel kerfde en het op geen enkel vlak nog kunnen functioneren, met alle schuld en schaamte gevoelens van dien. Het is bijzonder en bizar hoe, wanneer je leven wordt ontregeld door zo'n zware psychische disbalans, alles tegelijk instort. Kleine dingen, maar ook hele grote. Eigenlijk is dat heel logisch. Ik belandde in een enorme neerwaartse spiraal, en dat ging veel sneller dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Een domino effect doordat trauma's open waren gebroken wegens een life event. Juist daarom ben ik mezelf dankbaar dat ik, vlak voordat mijn leven volledig ontregeld raakte, niet voor een kinderwens heb gekozen. We waren er eigenlijk al aan begonnen, maar ineens zei ik: "Nee, ik wil toch geen kind." Hiermee wil ik niet zeggen dat het goed of fout is om dan wel of niet aan kinderen te beginnen. Ik wil alleen zeggen dat ik er dankbaar voor ben en dat ik het misschien aan voelde komen. En dat ik heb kunnen luisteren naar een miniscule verbonden gevoel dat ik nog bezat. Overigens ben ik nooit echt zeker geweest of ik moeder wilde worden. De momenten waarop ik dat verlangen écht voelde, zijn op twee vingers te tellen. Mede omdat ik zelf geen leuke jeugd heb gehad (dat is trouwens een understatement) en dat ik uit ervaring weet welke grote impact bepaalde dingen kunnen hebben op een kind. Of omdat ik gewoon nog niet de juiste partner en/of omstandigheden had. I don't know. En het doet er nu ook even niet toe... Toch had ik altijd het gevoel dat, áls ik ooit een kindje zou krijgen, het een meisje zou zijn. De naam Luna zat daarom al sinds mijn zestiende in mijn hoofd, gereserveerd voor dat meisje. Trouwens al lang voordat de naam een enorme hype werd. Dat mensenmeisje kwam er niet. Maar er kwam wel een hondenmeisje. En wat ben ik dankbaar dat mijn leven nu zo goed is. Elke dag opnieuw voel ik die dankbaarheid. Het is toch bijzonder dat je van velen trauma's kan herstellen? Het is fantastisch! En als ik naar Luna kijk, besef ik hoe bijzonder het is dat zij al die jaren onderdeel van mijn leven is. Want ik heb geen kind, maar wel een 'hondenkind' omdat mijn leven anders liep. En hoe dankbaar ik daar ook voor ben, soms doet het hebben van geen kind(eren) toch ook wel pijn. #trauma #CPTSS #herstel #dankbaarheid #hond