Post by مرکز نشر دانشگاهی Iran University Press

انسان‌هایی هستند که در زندگی، آرام و پرشور زیسته‌اند و بدون تبختر و خودبرترپنداری، نشان داده‌اند که علم نخستین کاری که می‌کند این است که تو را انسان‌تر کند و فهم دنیا را آسان‌تر. یکی از این افراد، پروفسور شارل هانری دوفوشه کور (Charles-Henri de Fouchécour)، استاد دانشگاه سوربن سه، ایران‌شناس فرانسوی و عضو افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی ایران بود که جسمش این روزها در گورستان مونپارناس پاریس بدرقۀ خاک شد. او در عمر یک صدساله خود آثار بسیاری را تألیف و ترجمه کرد؛ اما نزدیک به ریع قرن از عمرش را صرف ترجمه دو اثر مهم زبان و ادبیات فارسی برای دنیای فرانسوی زبان نمود: شانزده سال برای ترجمۀ دیوان حافظ و شش سال برای ترجمه مقالات شمس تبریزی. او جسارتش در ترجمۀ دیوان حافظ را وام‌دار دکتر نصرالله پورجوادی عنوان کرده است: «... در سال ۱۹۸۶ در کنگرۀ استراسبورگ با آقای پورجوادی ملاقات کردم. به ایشان گفتم: شما دربارۀ من قضاوت کنید که آیا من بعد از این چند سال که تحصیل و تدریس زبان فارسی کرده‌ام، می‌توانم به دیوان حافظ راه پیدا کنم و آن را ترجمه کنم؟ پورجوادی مقداری فکر کرد و بعد به من گفت: آره می‌توانید... من شروع کردم و کم‌کم عاشق شدم. عاشق شدم و دیوانه شدم. آن‌قدر عاشق و دیوانه شدم که نتوانستم رها کنم. دیگر حافظ کتابِ شب و روز من شده بود و در خواب و بیداری مرا رها نمی‌کرد.» فوشه کور دکتری خود را با نظارت ژیلبر لازار در دانشگاه سوربن به اتمام رساند و سپس برای درجه فوق‌دکترا به پژوهش دربازۀ «اخلاقیات در ادبیات فارسی» پرداخت. حاصل این دوره، تالیف کتاب Moralia: Les notions morales dans la littérature persane du 3e/9e au 7e/13e siècle یا همان «اخلاقیات: مفاهیم اخلاقی در ادبیات فارسی از قرن سوم تا قرن هفتم هجری» بود که در سال 1377 و در 640 صفحه در مرکز نظر دانشگاهی به ترجمۀ آقایان امیر معزی و روح‌بخشان به زبان فارسی انتشار یافت. علاوه بر این، فوشه کور مقالات بسیاری نیز در مجلات مرکز نشر دانشگاهی نظیر مجله فرانسوی لقمان و همچنین مجله نشر دانش و مجله معارف منتشر کرده است. تواضع حقیقی او برای من که سالیانی دانشجوی چنین فضاهایی بودم و به همین دلیل به سبب علایقم گاهی به دیدارش می‌رفتم، آموختنی بود. او برای ما همیشه از علاقه خود به فرهنگ، زبان و ادب فارسی با اشتیاق می‌گفت؛ جانش و کلماتش از شعر حافظ بی‌بهره نبود و حافظ او را و او حافظ را رها نمی‌کرد که بخواند: «آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است ... با دوستان مروت، با دشمنان مدارا»   احمد شاکری معاون پژوهشی مرکز نشر دانشگاهی جانشین سردبیر مجله لقمان