Zottegem, Flemish Region, Belgium
Kameleontische geest, schwung immer op vol volume, die liever uitzinnig warmmenselijk pluriform spitszinnig duelleert met elke gratuite middelmaat dan zich in bloedeloze, inerte slaap laat wiegen door gemakzuchtig relativisme wars van nauwelijks enige esprit, dat nonchalant de ogen sluit voor alles wat simpelweg beroert, ontroert, bezielt, vertedert. Zodoende onvoorwaardelijk: Viva malkander verstrengelende ongezouten toch o-zo-doorvoelde en betekenis smedende liefde!
Al te vaak zinkt een postkantoor weg in smalende clichés, ja zelfs meewarigheid - alsof het slechts een muf achterafkamertje betreft waar sleutels rinkelen, formulieren slurpend in kaften verdwijnen en stempelkussens mechanisch zuchten, loom wachtend op hun volgende druk. Ach, perceptie: grootste illusionist van allemaal. Laat je evenwel geen zand in de ogen strooien door zulke gemakzuchtige karikaturen die het charmante schouwtoneel van het alledaagse reduceren tot louter kneuterige bureaucratie. Wie scherper kijkt, stuit op meer dan een loket. Achter het ingesleten cliché van zegels en pakken ontvouwt zich een jolige meltingpot, een miniatuur-agora, een alchemistische tovernis waarin ogenschijnlijke trivialiteit zich verheft tot publieke rite, en vitaliteit en verbeelding elkaar kruisen: dáár waar Habermas’ concept van de publieke ruimte, onwetend van zichzelf, zich in wachtrijen en schuifluiken een nieuw kostuum aanmeet. Uit de schoorsteen van dagelijkse plicht rijst bij uitstek een bruisende microkosmos op, een plek waar de volle breedte van het menselijk palet voorbijtrekt, waar de samenleving haar pasjes en gebaren, glimpen en statuur tentoonspreidt, en waar de condition humaine zich als vanzelf laat ontleden: een spiegelkabinet van menselijke noden, ergernissen en verlangens. Een ragfijne culturele barometer ook die de hartslag van de maatschappelijke koorts meet en feilloos registreert wat in de gemeenschap gist, zachtjes en onverbiddelijk tegelijk, alsof elke passant een ongehoorde sonate ten berde brengt voor wie de moeite doet te luisteren.
Substantieel bijdragen aan de opvoering van het absurde blijspel ‘Walsen op de waterlijn’, aangeboden als vrije toneelproductie, geschreven door bekroond auteur Roger Van Ransbeek - die zich bovendien als doorgewinterde kapitein in de regisseursstoel installeerde, met tonnen ervaring en een kwinkslag bravoure. Dit engagement omvatte niet enkel het verder uitbouwen van reeds ontvouwde theatervaardigheden, maar voerde ook een wezenlijk promotioneel labyrint mee: van het grafisch uitdossen van flyers en affiches, het monteren van een audiovisuele teaser, tot het concipiëren van een autonome website die de malligheid waardig weerspiegelde. Een avontuur waarin vernuft, inventiviteit en een snufje theatrale overdrijving elkaar hand in hand over de waterlijn lieten walsen. "Als toneelauteur en -regisseur kan ik stellen dat Benjamin een bijzonder bekwaam, consciëntieus, gedreven en loyaal persoon is met wie je zeer aangenaam samenwerkt. In Theater aan de Stroom heeft hij, tot mijn algehele voldoening, een aantal producties begeleid van mijn toneelteksten. Ook hebben we nadien samen een vrije productie opgezet - waarvan hij de dramaturg en uitvoerende producent was - die door het publiek erg gewaardeerd werd. Ik kan hem dan ook zeer aanbevelen als medewerker." (Roger Van Ransbeek, toneelschrijver & -regisseur, tv-scenarist, ex-gedelegeerd bestuurder SABAM, marineofficier)
De uitzinnig rondtollende mallemolen van het podiumfirmament zwiepte artisticiteit, improvisatiekunst en verbeeldingsdrift op tot begerenswaardige zielsverrukking, terwijl ook organisatorische branie, verbaal raffinement, stilistische behendigheid en harmonie-smedend vernuft gretig garen sponnen bij het bont getooide spectrum aan opdrachten dat me als dartele confettiregen, nu eens met paukenroffel, dan goddank weer dankzij fluisterzachte coulissenmystiek - en allerminst ooit tegen heug en meug - weldadig in de schoot toedwarrelde - o glorieuze zegengril van weleer! Dit ruimhartig verbond liet zowat elke schakering van mijn caleidoscopisch allooi ontwaken, jubelend rondwentelen onder het schier breidelloze theatergewelf, waar intuïtie, esprit en bedachtzame ernst jolig samenzweerderig hun eigen turbulente weg vlochten doorheen royaal uitdijende creatieve kronkelpaden – een onbesuisd capriool van scherpzinnig inzicht en tintelende vervoering, lucide én lichtvoetig tegelijk, tussen sprankelende scheppingsvonk en wegfladderende echo.